Δεν είμαστε μόνο παλιόπαιδα...Είμαστε και παιδιά παλιανθρώπων....

Eνα Bλεμμα
Είναι παλιόπαιδα – παιδιά παλιανθρώπων

Tου Νικου Γ. Ξυδακη

Δεν μπορώ να αποφύγω το θέμα: τους νέους. Θυμηθήκαμε ότι υπάρχουν νέοι, επειδή μυρίσαμε τον καπνό των καταλήψεων, και πολλοί μαζί πέσαμε πάνω τους. Οχι για να διακρίνουμε τη φωτιά πίσω από τον καπνό, όχι για ν’ αφουγκραστούμε τι λένε, τι ψιθυρίζουν και τι εννοούν, αλλά για να τους πούμε τι πρέπει να λένε, πώς πρέπει να σκέφτονται, ακόμη και πώς πρέπει να αισθάνονται.

Θυμηθήκαμε ότι υπάρχουν νέοι, δηλαδή νέοι που βγάζουν γλώσσα, που αυθαδιάζουν, που τεμπελιάζουν και ρεμπελεύουν, νέοι που δεν είναι ακριβώς όπως στις διαφημίσεις της κινητής τηλεφωνίας και του Playstation: σπασικλάκια με έξαλλο ντύσιμο και ασύμμετρο μαλλί, που χοροπηδάνε πανευτυχή έξω από τα mall με το καινούργιο γκάτζετ.

Α, τούτοι δω λερώνουν τις αγελάδες του Cow Parade, πίνουν μπίρα απ’ το μπουκάλι, περιφρονούν τη μισθωτή εργασία, μιλούν ξύλινα σαν συνδικαλιστές... Α, ναι, είναι κοτζάμ είκοσι χρόνων και δεν μιλούν σαν τον Μαρωνίτη. Ολο όχι λένε αυτά τα παιδιά, τι κρίμα... Δεν καταφάσκουν την κοινωνία των μεγάλων, τη θαυμαστή κοινωνία που τους παραδίδουμε, δεν έχουν θετικά vibes, είναι εναντίον των μεταρρυθμίσεων, μες στην άρνηση βουτηγμένα τα παλιόπαιδα. Δεν είναι ευγνώμονες για το καρτοκινητό που τους χαρίστηκε και για τη λιτανεία του βιογραφικού που τους περιμένει. Δεν είναι ευχαριστημένα με τον πολιτισμό της Eurovision και του Πάμε Στοίχημα, δεν χορταίνουν με τα WiFi σημεία στο Σύνταγμα και στα Starbucks, δεν αρκούνται στο dream της μερικής–απασχόλησης–με–Ph.D. Αχάριστα παλιόπαιδα.

Είναι παλιόπαιδα. Πράγματι. Γιατί είναι παιδιά μας. Παιδιά παλιανθρώπων. Να παραδεχτούμε, λοιπόν, ότι εμείς τα κάναμε έτσι κακομαθημένα, απείθαρχα και αντιδραστικά, επειδή είμαστε εμείς απείθαρχοι, άρπαγες και λουφαδόροι. Ειδάλλως, να παραδεχτούμε ότι αποτύχαμε σαν γονείς, σαν δάσκαλοι και σαν κοινωνία· προσπαθήσαμε ίσως, αλλά αποτύχαμε. Τα κάναμε όλα λάθος, στραβά, από βαριά αμέλεια, με ατζαμοσύνη, με υποκρισία – υποκρισία, ορισμένως. Τους τα δώσαμε όλα, φροντιστήρια, γκάτζετ, κινητά, ADSL, τα περάσαμε από την κρεατομηχανή λυκείου–πανελλαδικών, τα παρκάραμε στη χωματερή των υποβαθμισμένων και πληθωρισμένων ΑΕΙ – ΤΕΙ, και τελειώσαμε, κάναμε το χρέος μας.

Τώρα, μετά τριάντα έτη ψευδο–μεταρρυθμίσεων και απατηλών μετωνυμιών, μετά τη μαζική διασπορά μαζικών πτυχίων σε μια όλο και πιο ρηχή αγορά εργασίας, μετά τη βαθιά απαξίωση της μόρφωσης και του σχολείου, τους λέμε ότι η υπαρξιακή δυσφορία τους δεν δικαιολογείται, ότι οφείλουν να στηθούν πάλι σαν πειραματόζωα για μια ακόμη αλλαγή προς το καλύτερο. Οπως τριαντα–τόσα χρόνια τώρα...

Και τα παλιόπαιδα αρνούνται. Μας εκδικούνται αυτοακρωτηριαζόμενα, κλωτσώντας το υπέροχο μέλλον που τους στρώνουμε.

Ανάποδα: Μια κοινωνία που αποθεώνει και λιγουρεύεται και εμπορεύεται τη νεότητα, πώς τα γυρνάει και τη λοιδορεί όταν αυτή η νεότης ξεφεύγει απ’ τις νόρμες; Με ποια λογική, μάλλον ποιο θράσος, ζητάμε από τους νέους να αποδεχθούν το μέλλον που τους ετοιμάζεται λαμπερό και κούφιο; Να μην είναι αρνησίες και ρέμπελοι στα είκοσί τους χρόνια; Μα κανείς από τους ορθοτομημένους επικριτές τους δεν υπήρξε είκοσι χρόνων; Ολοι γέροι και σοφοί γεννήθηκαν;

Δεν δικαιολογώ τα σπασίματα και τους βανδαλισμούς, αλλά να, υποψιάζομαι ότι η κοινωνία είναι και πεδίο συγκρούσεων, δεν είναι γήπεδο σκουός για αγγέλους, δεν είναι το βασίλειο της αξιοκρατίας και της αλληλοπεριχώρησης. Υποψιάζομαι επίσης ότι ένας 18χρονος ή 20χρονος νιώθει αθάνατος, ικανός να αρνηθεί το «καλό» του, από γινάτι και αποκοτιά, κι όχι από υπολογισμό. Την ύπαρξή του συγκλονίζει ο σπασμός της άρνησης, η μέθη της υπέρβασης· τη συνείδησή του διαμορφώνει η πολιτική οικονομία της αδρεναλίνης και του ρεμπελιού – ενός ρεμπελιού προστατευμένου ενδεχομένως, υπό τη σκέπη του οικογενειακού ψυγείου και του χαρτζιλικιού, αλλά όχι λιγότερο απαιτητού. Το ζητάει ο οραγανισμός του. Είναι το μόνον ίσως του βίου τίναγμα, σωματικό και θυμικό, προς εξεγερσιακή τροπή, ένας σπασμός του φαντασιακού προς το ρεμπελιό, μια παράταση ρέμπελης αγελαίας ζωής, λίγο πριν από τον σταβλισμό.

Ας αφήσουμε τα παλιόπαιδα να σπαταλήσουν τη ζωή τους όπως θέλουν. Το μαντρί τα περιμένει.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

Αν περιορίζαμε ολόκληρη την ανθρωπότητα σε ένα χωριό εκατό κατοίκων, αλλά διατηρούσαμε τις αναλογίες όλων των λαών τότε αυτό το χωριό θα αποτελούταν από:
57 Ασιάτες
21 Ευρωπαίους
14 Αμερικανούς
8 Αφρικανούς

89 ετεροφυλόφιλους
11 ομοφυλόφιλους

52 άνδρες
48 γυναίκες 70 μη άσπρους
30 άσπρους

70 μη Χριστιανούς
30 Χριστιανούς
















• 6 πρόσωπα θα κατείχαν το 59% του παγκόσμιου πλούτου. Και τα έξι θα προέρχονταν από την Αμερική.
• 80 θα είχαν μη ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας.
• 70 θα ήταν αναλφάβητοι.
• 50 θα ήταν υποσιτισμένοι.
• 1 θα πέθαινε κάθε μέρα.
• 2 θα γεννιόταν κάθε μέρα.
• 1 θα είχε κομπιούτερ.
• 1 (μόνο ένας) θα είχε πτυχίο πανεπιστήμιου.

Σκεφτείτε τα ακόλουθα:

Αν σήμερα το πρωί ξυπνήσατε υγιείς και όχι άρρωστοι τότε είστε πιο τυχεροί από 1 εκατομμύριο ανθρώπους οι οποίοι δεν πρόκειται να ζουν την επόμενη εβδομάδα.
Αν δεν ζήσατε ποτέ έναν πόλεμο, ούτε νιώσατε τη μοναξιά της αιχμαλωσίας, την αγωνία του τραυματισμού και την πείνα, τότε είστε τυχερότεροι από 500 εκατομμύρια ανθρώπους του κόσμου.
Αν έχετε φαγητό μέσα στο ψυγείο σας, είστε ντυμένοι, αν έχετε μια στέγη πάνω από το κεφάλι σας και ένα κρεβάτι, τότε είστε πλουσιότεροι από το 75% των κατοίκων αυτού του κόσμου.

Αποφάσισα να βάλλω αυτό το άρθρο για δύο λόγους. Αρχικά, για να δείξω πως κάθε είδους ρατσισμός (απέναντι στις γυναίκες, στους αλλόθρησκους, στους ομοφυλόφιλους) είναι απαράδεκτος ειδικά όταν αυτοί αποτελούν σημαντικό τμήμα της κοινωνίας μας. Επίσης, αποφάσισα να βάλλω αυτό το άρθρο για να δείξω πόσο τυχεροί, προνομιούχοι αλλά και αχάριστοι είμαστε στην πραγματικότητα. Σε έναν κόσμο όπου πεθαίνουν κάθε λεπτό που περνά παιδιά από ασιτία ή έλλειψη φαρμάκων, εμείς δε σταματάμε να γκρινιάζουμε, αγνοώντας τα προβλήματα των υπόλοιπων ανθρώπων και κοιτάζοντας μόνο τον δικό μας κόσμο. Μήπως τελικά θα πρέπει να βγούμε έξω από τον ροζ κόσμο μας και να νοιαστούμε λίγο για τα υπόλοιπα εκατομμύρια ανθρώπων που υποφέρουν καθημερινά;

Ευχαριστήριο.......

Ευχαριστώ τη Βαρβάρα που με τις φωτογραφίες της ομορφαίνει το blog..Καλή χρονιά σε όλους....

BANKSY

«Κανένας δεν έδινε σημασία σε όσα έλεγα,μέχρι που έπαψαν να γνωρίζουν ποιος είμαι»

Τρομοκράτης ή ευεργέτης; Μασκοφόρος ή απλά διακριτικός; Κοινωνικό απόβρασμα ή καλλιτέχνης; Δεν έχει καμία σημασία γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο, ή καλύτερα για την ίδια μάσκα. Μιλάμε για τον αγανακτισμένο επαναστάτη που σέρνεται τις νύχτες στα σοκάκια του Λονδίνου με ένα μόνο σκοπό: να ΞΥΠΝΗΣΕΙ τους ανθρώπους, να τους κάνει να σκεφτούν και να χαμογελάσουν. Και αυτό που τον κάνει πραγματικά ξεχωριστό και πραγματικά αξιοθαύμαστο είναι το ότι βάζει σε κίνδυνο τον ίδιο του τον εαυτό για να επιδοθεί στην πιο «απαλή» για τον απλό κόσμο μορφή επανάστασης, την τέχνη. Επιλέγει δηλαδή να μην κάνει επεισόδια ή χουλιγκανισμούς αλλά να ζωγραφίζει, λέγοντας μέσα από τη ζωγραφική του τις μεγαλύτερες αλήθειες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις καταπληκτικές ζωγραφιές του στο τείχος της Παλαιστίνης; Ή τον κουκουλοφόρο που αντί για μολότοφ κρατάει ένα μπουκέτο λουλούδια; Εν πάση περιπτώσει, αυτό που καταφέρνει αυξάνοντας τη φήμη του και κερδίζοντας θαυμαστές το παιδί θαύμα του art-terrorism, o banksy, είναι να κάνει επανάσταση μιλώντας στον κόσμο με τις ζωγραφιές του πολύ πιο άμεσα από οποιονδήποτε πολιτικό ηγέτη. Το ταλέντο του, αναμφισβήτητο και τεράστιο. Την τεχνική και την ταχύτητα με την οποία ζωγραφίζει θα τη ζήλευαν ακόμη και οι μεγαλύτεροι ζωγράφοι της Αναγέννησης. Ωστόσο, το πιο συναρπαστικό με το banksy είναι πως κανείς δε γνωρίζει τίποτα για αυτόν. Δε φαίνεται πουθενά η ηλικία του, οι συνήθειες του, ούτε καν το πρόσωπο του. Και τελικά, ίσως πέρα από το μεγάλο ταλέντο του, να είναι αυτό που τον κάνει τόσο ξεχωριστό. Αποποιείται συνεχώς τη δόξα και τα χρήματα που θα του έδινε ένα συμβόλαιο με οποιαδήποτε μεγάλη εταιρεία και ως γνήσιος επαναστατικός ήρωας κάνει θυσίες και συνεχίζει ακλόνητος την προσωπική του επανάσταση. Αλήθεια, στην εποχή μας, πόσους τέτοιους έχουμε;

Ιάκωβος Τεχνόπουλος









ΤΑ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΤΟΥ BANKSY






Πολλές φράσεις του banksy έχουν προκαλέσει κατά καιρούς την αντίδραση, το θαυμασμό ακόμη και την αμφισβήτηση από πολλούς θαυμαστές του. Μερικές από αυτές είναι και οι παρακάτω:

1) «Ελπίζω κάποτε τα graffiti να αντιμετωπίζονται ως ισάξια μορφή τέχνης με τις υπόλοιπες και να φιλοξενούνται σε μουσεία, αν και ίσως κάτι τέτοιο να ρίξει το επίπεδο της τέχνης του graffiti σε εκείνο των υπόλοιπων»

2) «Όλοι οι καλλιτέχνες είναι διατεθειμένοι να υποφέρουν για το έργο τους, αλλά γιατί τόσο λίγοι είναι διατεθειμένοι να μάθουν να ζωγραφίζουν;»

3) «Μου αρέσει να πιστεύω ότι έχω τα κότσια να υψώσω το ανάστημα μου σε μια δημοκρατία της δύσης και να μιλήσω ανώνυμα για πράγματα στα οποία κανένας άλλος δεν πιστεύει- όπως η ειρήνη, η δικαιοσύνη και η ελευθερία»

4) «Μερικοί άνθρωποι εκπροσωπούν τις αρχές, χωρίς να έχουν ούτε μία»

5) «Δεν υπάρχει εξαίρεση στον κανόνα που λέει ότι όλοι πιστεύουν πως αποτελούν εξαιρέσεις στον κανόνα»

6) «Τα μεγαλύτερα εγκλήματα διαπράττονται από ανθρώπους που τηρούν τους κανόνες. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι που ρίχνουν βόμβες και σφαγιάζουν χωριά είναι άνθρωποι που τηρούν τους κανόνες»

7) «Ζωγράφιζα αρουραίους επί τρία χρόνια, και τότε κάποιος μου είπε «Πολύ έξυπνο! Η λέξη rat είναι αναγραμματισμός της λέξης art».Έτσι, αναγκάστηκα να προσποιηθώ ότι το ήξερα εξ’αρχής»

8) «Όποιος πιστεύει στη θανατική ποινή πρέπει να εκτελεστεί»

9) «Γίνε καλός απατεώνας και δεν θα χρειαστεί ποτέ να γίνεις καλός σε κάτι άλλο»

10) «Μερικές φορές η κατάσταση του κόσμου με αηδιάζει τόσο πολύ, που δεν μπορώ να φάω ούτε δεύτερο κομμάτι μηλόπιτα»


ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΕΝΣΙΛ
δια χειρός BANKSY



• Ο ασυλλόγιστος βανδαλισμός ίσως απαιτεί λίγη σκέψη
• Τίποτε στον κόσμο δεν είναι πιο συνηθισμένο από αποτυχημένους ανθρώπους με ταλέντο, βγες λοιπόν από το σπίτι προτού ανακαλύψεις κάτι για το οποίο αξίζει να μένεις μέσα
• Σκέψου έξω από το κουτί γκρέμισε το κουτί κι έπειτα καν’το κομμάτια με ένα κοφτερό μαχαίρι
• Ένα κανονικό σπρέι μπογιάς των 400ml μπορεί να σου δώσει μέχρι και 50 στένσιλ μεγέθους Α4. Αυτό σημαίνει ότι σε μια κωμόπολη μπορείς να γίνεις απίστευτα διάσημος ή αντιπαθής κυριολεκτικά σε μία νύχτα, πληρώνοντας περίπου 10 λίρες
• Προσπάθησε να αποφεύγεις να ζωγραφίζεις σε σημεία όπου ακόμα δείχνουν τα αεροπλάνα
• Ψέκασε με φειδώ πάνω στο στένσιλ από απόσταση περίπου 20 εκατοστών
• Όταν δίνεις εξηγήσεις στους αστυνομικούς, πρέπει να είσαι όσο πιο λογικός γίνεται. Οι γκραφιτάδες δεν είναι πραγματικοί κακοποιοί. Αυτό μου το θυμίζουν πάντα πραγματικοί κακοποιοί που θεωρούν το να μπουκάρεις κάπου, να μην κλέβεις τίποτα και έπειτα να φεύγεις αφήνοντας πίσω σου το όνομα σου ζωγραφισμένο με χαρακτήρες ύψους ενάμισι μέτρου το πιο ηλίθιο πράγμα που έχουν ακούσει
• Έχε στο νου σου ότι αν ξεκινήσεις για μια επιχείρηση τελείως μεθυσμένος, το αποτέλεσμα θα είναι ένα απαίσιο graffiti και τουλάχιστον μία νύχτα στο κελί.
• Ο πιο εύκολος τρόπος να περάσεις απαρατήρητος είναι να φοράς ένα φωσφοριζέ προστατευτικό γιλέκο και να κουβαλάς ένα μικροσκοπικό τρανζίστορ που παίζει Heart Fm στη διαπασών. Αν αμφισβητήσουν τη νομιμότητα του graffiti σου, άρχισε απλώς να γκρινιάζεις για το μεροκάματο σου.
• Τα εγκλήματα κατά της ιδιοκτησίας δεν είναι πραγματικά εγκλήματα. Κοιτάζοντας μία ελαιογραφία, οι άνθρωποι θαυμάζουν πώς από τη χρήση των πινέλων μπορεί να βγει νόημα. Κοιτάζοντας ένα graffiti, οι άνθρωποι θαυμάζουν πώς μια υδρορροή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την απόκτηση πρόσβασης
• Η εποχή που αποκτούσες φήμη για το όνομα σου πέρασε. Η τέχνη που ασχολείται μόνο με το πόσο διάσημος θέλεις να γίνεις δε θα σε κάνει ποτέ διάσημο. Η φήμη είναι υποπροϊόν του να κάνεις κάτι άλλο. Δεν πάς σε ένα εστιατόριο και παραγγέλνεις φαγητό επειδή θέλεις να πας στην τουαλέτα….

Συ....Συνθή......Συνθήματα.....

Πηγή των συνθημάτων που θα δείτε αποτελεί η εξέγερση του Μάη του 1968 στο Παρίσι. Τα συνθήματα αυτά, σύνολα λέξεων που μυρίζουν ζωή και επαναστατικότητα, κρατούσαν τότε συντροφιά και ενέπνεαν διαρκώς τους εξεγερμένους Γάλλους νέους. Παρόλα αυτά, αυτό που εκπλήσσει δεν είναι ότι έπαιξαν έναν τόσο σημαντικό ρόλο στο Γαλλικό Μάη, κάτι που είναι εντελώς φυσιολογικό καθώς κάθε επανάσταση έχει τα δικά της συνθήματα. Αυτό που τα κάνει πραγματικά να έχουν άλλες διαστάσεις, είναι ότι σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, είναι πιο επίκαιρα από ποτέ, ίσως και περισσότερο απ’ότι ήταν την εποχή που γράφτηκαν….




1)Η ελπίδα μας μπορεί να έρθει μόνο από αυτούς που δεν έχουν πια καμία ελπίδα..
2)Οι προκαταλήψεις είναι οι κολώνες της εξουσίας..
3)Το μπετόν καλλιεργεί την απάθεια..
4)Θα σας πεθάνουν οι ανέσεις σας…
5)Ξεχάστε ό,τι σας έχουν μάθει. Αρχίστε να ονειρεύεστε..
6)Οι ανέσεις είναι το όπιο του λαού..
7)Σου αγοράζουν την ευτυχία..Κλέψτην…
8)Το δάσος προηγείται του ανθρώπου, η έρημος ακολουθεί..
9)Καθηγητές, μας γερνάτε
10)Επιτιθέμενος δεν είναι αυτός που εξεγείρεται, αλλά αυτός που καταστέλλει..
11)Το οδόφραγμα κλείνει την οδό αλλά ανοίγει το δρόμο..
12)Καταναλώστε περισσότερο, θα ζήσετε λιγότερο..
13)Ας σκοτώσουμε όλοι το μπάτσο που κοιμάται μέσα μας..
14)ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΚΟΨΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ, Η ΑΝΟΙΞΗ ΘΑ ΕΡΘΕΙ..

Επιμέλεια: Ιάκωβος Τεχνόπουλος